Met een beetje geluk is er niets zo waanzinnig als je eigen verbeelding. Het onmogelijke wordt mogelijk en de wet van Newton kan aan de laars gelapt worden. Zo ook in The Imaginarium of Dr. Parnassus. Terry Gilliams laatste speelt in op de fantasie van de kijker, maar dat niet zonder hem een heel eind op weg te helpen. Is Imaginarium even betoverend in de huiskamer als in de bioscoop?
The Imaginarium of Dr. Parnassus gaat over de onsterfelijke Parnassus, die een deal heeft gesloten met de duivel. Hij is zelf nogal een gokkertje, en hij werkt zich telkens weer in de penarie. Zo ook nu. Zijn dochter nadert haar zestiende verjaardag en vanaf die leeftijd behoort ze tot de duivel. Al rondtoerend in een circuskar even oud als hijzelf proberen Parnassus, zijn dochter en een opgepikte straatjongen geld bij elkaar te schrapen, maar pas als een vreemdeling wordt opgepikt, komt er beweging in de tent. Als de duivel dan ook nog eens een twist in het spel aanbrengt, wordt het een race tegen de klok om Valentina, Parnassus' dochter, te redden.
Dat klinkt allemaal nogal straight-forward. Maar Imaginarium zit hem in de aankleding; of het nu de stokoude kar is die door een hypermodern Londen trekt, of de fantasiewereld die tot stand komt in het hoofd van Parnassus, de film oogt beeldje voor beeldje prachtig. Gilliams specialiteit ligt echter wel in de uitbundige scènes, waar zonder enige regels uiteraard van alles kan gebeuren. Daar wordt ook zeker gebruik van gemaakt. Noem het absurd of geniaal, één ding is niet weg te nemen: Imaginarium is een lust voor het oog.
Ook sterk zijn de acteerprestaties; Ledgers (vrijwel) laatste optreden is van gewenste kwaliteit, maar met name nieuwkomers Lily Cole en Andrew Garfield verdienen lof. Het is goed te zien waarom Garfield de titelrol in Marc Webbs Spider-Man Reboot heeft gekregen. Uiteraard zijn ook Christopher Plummer en Tom Waits een prima koppel, zeker als ze met ironie overgoten gesprekken voeren.
Imaginarium is er één om niet te missen. Veel kan gezegd, gezocht en gedacht worden over Gilliams laatste, maar de film is simpelweg briljant. Dat dat op meerdere vlakken zo is, is mooi meegenomen. Gilliams waanzinnige visie heeft hem wederom niet in de steek gelaten en het resultaat is een ode aan fantasie, oudere meesterwerken (vooral uit Faust is veel geput) en de man zelf, Heath Ledger. Een beter vaarwel had hij niet kunnen wensen.
Applaus voor E1 Entertainment voor deze briljante uitgave. Zelden verdient een niet-Disney schijf de hoogste aanbeveling.
met dank aan Kees Van Dijkhuizen - Film-O-Rama.nl voor deze review
Commentaar (5)
Schrijf commentaar
- 24/08/2010 12:21 - From Paris with Love
- 20/08/2010 11:54 - Speurneuzen, De
- 20/08/2010 11:02 - Horseman, The
- 12/07/2010 00:00 - Slice
- 10/07/2010 00:00 - Messenger, The
- 10/07/2010 00:00 - My Life as a Dog
