De kindertijd en de overgang naar volwassenheid zijn geliefde onderwerpen voor verhalenvertellers. Niet alleen zijn het herkenbare gegevens voor het overgrote deel van het publiek, het is ook vaak een magische tijd die onze nostalgische gevoelens aanspreekt. Bonuspunten zijn er voor verhalen die zich afspelen in het verleden, zodat de setting nog een extra laagje nostalgie met zich meebrengt. Homescreen voegt aan dit alles nog een derde laag toe door een coming of age-film uit 1985 die zich afspeelt in de jaren ’50 opnieuw uit te brengen.
My life as a dog vertelt het verhaal van de 12-jarige Ingemar. Het Zweedse ventje woont in een niet-alledaags gezin voor de jaren ’50. Vader is vertrokken en moeder is een zenuwinzinking nabij met haar twee drukke tienerkinderen. Wanneer ze het bed niet meer uit mag van de dokter worden Ingemar en zijn broer ieder naar een ander familielid gestuurd. In het dorp van zijn oom en tante leert de beginnende puber de lokale leeftijdsgenoten kennen met wie hij de zomer zal moeten doorbrengen.
Dat zijn nieuwe omgeving symbool staat voor de nieuwe fase in Ingemars leven, zal geen verrassing zijn; net zo min als dat Ingemar het andere geslacht leert kennen. Hij sluit namelijk vriendschap met een meisje dat als jongen door het leven probeert te gaan; het ontdekken van de verschillen gaat zo wat subtieler. Ook het leren kennen van de eigen krachten – Ingemar gaat voetballen en boksen – kan van het lijstje afgestreept worden. Met het afscheid nemen van de comfortabele kindertijd – moeder ligt op sterven en hond Sickan verhuist niet mee – is de pubersymboliek compleet.
Zo simpel als ik het nu vertel, is het eigenlijk ook. My life as a dog heeft een duidelijk thema, en daar wordt niet geheimzinnig over gedaan. De symboliek is treffend, volledig en zeker niet slecht uitgewerkt. Het is genoeg om je weer even 12 jaar bij te wanen. Een tweede laag is er nog in de setting van de jaren ’50. Ingemars verandering vindt plaats binnen een grotere: de opkomst van de tv, de ruimtewedloop, de laatste grootschalige ambachten… Een veel diepere inleving zit er echter niet in, maar dat is ook niet per se nodig. De mengeling van drama en humor – comic relief is er dankzij enkele opvallende dorpelingen – is genoeg voor anderhalf uur entertainment.
My life as a dog (of Mit Liv Sum Hund zoals de Zweden zouden zeggen) sleepte in 1988 de Golden Globe voor beste buitenlandse film in de wacht en werd dat jaar voor twee Oscars en een BAFTA genomineerd. In dit opzicht geeft de film echter vooral aan hoe de (film)wereld veranderd is in 25 jaar. Het wat lage tempo van sommige stukken en de plotwendingen en verhaalontwikkelingen hebben de tand des tijds niet feilloos doorstaan. Het geheel voelt erg gedateerd aan, en hoewel dat aan de ene kant de nostalgische ervaring vergroot, maakt het de film ook wat minder toegankelijk voor een hedendaags publiek.
De dvd van Homescreen verblijdt ons met een gerestaureerde versie uit 2002. Maar ook dit kan er geen “evergreen” van maken. My life as a dog is een leuke film, met een mooie sfeer, waarbij je eventjes weg kan dromen, maar mist net dat beetje dat hem de top op duwt.
met dank aan Ralph Dambacher - Film-o-Rama.nl voor deze review
Commentaar (1)
Schrijf commentaar
- 20/08/2010 11:02 - Horseman, The
- 18/07/2010 18:12 - Imaginarium of Doctor Parnassus, The
- 12/07/2010 00:00 - Slice
- 08/07/2010 08:23 - Lovely Bones, The
- 19/06/2010 07:41 - Edge of Darkness
- 06/06/2010 19:47 - Alice in Wonderland
