Festivalfavoriet Woody Harrelson tekent ook dit jaar present (op het scherm weliswaar). Scenarist Oren Moverman vond zijn ruige looks perfect passen om een soldaat te vertolken in zijn allereerste film als regisseur. Dat zowel de karakterkop van Harrelson als de kwaliteiten van Moverman buiten kijf staan, werd eerder al in de verf gezet op het filmfestival in Berlijn, waar de film zeer in de smaak viel. Het lijkt er trouwens sterk op dat na de lachwekkend onbehouwen actiefilms die werden gemaakt over de verschillende oorlogen van de laatste decennia nu eindelijk ook aangrijpende films worden gemaakt die ook hebben voor de menselijke kant.
Kapitein Stone (Woody Harrelson) heeft zijn tour of duty al een tijdje vervuld, maar heeft na zijn terugkeer naar de Verenigde Staten het leger nog geen vaarwel gezegd. Hij is een zogenaamde engel des doods, een militair die strak in het pak zonder de minste emotie aan de naasten komt meedelen dat hun dochter of zoon werd gedood, dat het leger dat jammer vindt en dat iemand hen zal contacteren om psychologische steun te bieden. Zakelijk, waardig, volledig volgens de procedure, voert hij zijn opdracht zo efficiënt mogelijk uit. Stone krijgt het gezelschap van sergeant Montgomery (Ben Foster), die pas uit oorlogsgebied is teruggekeerd. Hij is gehavend uit de strijd gekomen, zowel lichamelijk als emotioneel, maar het is een harde en net dat heeft het Amerikaanse leger nodig om tragische boodschappen zonder bevende stem of trillende handjes over te brengen. Stone heeft aanvankelijk de indruk dat hij zijn ondergeschikte in rang eenvoudig zal kunnen vormen zoals hij het wil, maar Montgomery blijkt over heel wat karakter te beschikken.
Hoe je het ook draait of keert, voor een militair is er niets ergers dan vredestijd, ook al was de oorlog nog zo gruwelijk. Eens terug thuis volgen de slapeloze nachten elkaar op, vriendinnetjes hebben je bedrogen en de wereld is veranderd zonder dat je er ook maar iets van afwist. In zulke tijden bieden mensen die hetzelfde meegemaakt hebben steun, maar wat als de meningen uiteenlopen over hoe de nieuwe opdracht dient te worden uitgevoerd? Regisseur Moverman speelt de hardheid van Harrelson en Foster in opvallend sterke beelden tegen elkaar uit. Harrelson is cynisch geworden en lijkt onbewogen bij alle leed dat hij veroorzaakt. Foster is teleurgesteld teruggekeerd en krijgt het nog zwaarder als hij ziet wat hij bij gezinnen aanricht. Maar toch bestaat er een verbondenheid tussen hen. Ze delen iets dat mensen die nooit hebben gestreden, die niets hebben meegemaakt, nooit hebben ervaren.
Moverman heeft een buitengewoon krachtige film gemaakt die een andere kant van oorlog belicht. Geen explosies of vuurgevechten aan het front, maar woorden op het thuisfront slaan diepe wonden. Het contrast tussen gevoelsmens Foster en ruige bonk Harrelson levert scènes op die ook bij de kijker een grote impact hebben, maar naarmate de film vordert toch een beetje aan kracht verliezen. Jammer dat Moverman hetzelfde niveau niet de hele film lang kon vasthouden, maar dit is zonder enige twijfel één van de beste en opvallendste films van 2010.
met dank aan Tom De Vreese - Moviescan.be
Commentaar (1)
Schrijf commentaar
- 20/08/2010 11:02 - Horseman, The
- 18/07/2010 18:12 - Imaginarium of Doctor Parnassus, The
- 12/07/2010 00:00 - Slice
- 08/07/2010 08:23 - Lovely Bones, The
- 19/06/2010 07:41 - Edge of Darkness
- 06/06/2010 19:47 - Alice in Wonderland
